Ze vochten voor Nederland - nu haten ze het

Bron: Joods Cultureel Kwartier

Er zit een wrange, bijna tragische ironie in het woord communist in Nederland. Het is een woord dat tegelijk staat voor moed en voor misleiding, voor heldendom en voor ideologische verblinding. Want wie eerlijk kijkt, moet erkennen dat communisten in de Tweede Wereldoorlog een hoofdrol speelden in het Nederlandse verzet. Maar wie naar het heden kijkt, ziet een beweging die haar eigen erfenis heeft verloochend en zich heeft ontwikkelt tot een kracht die ons land niet meer wil verbeteren, maar verachten.

Toen de Duitse bezetting in mei 1940 begon, lag het Nederlandse politieke landschap verlamd op de grond. partijen waren verboden of geïntimideerd, organisaties stilgevallen, kranten gecensureerd. Veel mensen hoopten de storm uit te zitten. Maar één groep dook vrijwel onmiddellijk onder en begon zich te organiseren: de communisten. De Communistische Partij Nederland werd verboden, haar leiders gearresteerd, haar bezittingen in beslag genomen. Toch werden in achterkamers, kelders en schuren drukpersen opgebouwd, koeriersnetwerken opgezet en verzetscellen gevormd. In de grote steden, vooral in Amsterdam, Zaandam en Rotterdam, waren het vaak communistische netwerken die als eersten pamfletten verspreidden, onderduikers hielpen en sabotage organiseerden.

De Februaristaking: een daad die Europa niet kende

Dat vroege verzet kwam tot een historisch hoogtepunt in februari 1941. Na de eerste grote razzia´s op Joodse mannen in Amsterdam riepen illegale communistische pamfletten op tot een algemene staking. Op 25 en 26 februari legden naar schatting driehonderdduizend mensen het werk neer. Trams reden niet, fabrieken lagen stil en gemeentewerkers verlieten hun posten. Het was het enige massale, openlijke protest tegen de Jodenvervolging in heel bezet Europa.

Dat gebeurde niet onder leiding van kerken, bedrijven of gevestigde partijen, maar door een verboden, opgejaagde communistische organisatie die wist dat iedere oproep tot actie kon eindigen in executies. De Duitse bezetter reageerde met kogels en wraak. Er vielen doden op straat, tientallen mensen raakten zwaargewond en honderden werden opgepakt. De belangrijkste organisatoren werden later gefusilleerd of stierven in concentratiekampen. De prijs voor dit verzet was hoog, maar het morele gewicht ervan was nog groter.

Een beweging die bloed betaalde voor vrijheid

Tijdens de oorlog verloren naar schatting meer dan tweeduizend communisten het leven. Dat was een enorm offer voor een partij die voor 1940 slechts een relatief kleine achterban had. Historici schatten bovendien dat in de eerste oorlogsjaren ongeveer dertig tot veertig procent van de georganiseerde verzetsnetwerken direct of indirect voortkwamen uit communistische structuren.

Deze mensen waren geen theoretici. Zij waren geen praatjesmakers. Zij vervalsten persoonsbewijzen, brachten Joodse gezinnen naar schuilplaatsen, drukten illegale kranten en pleegden sabotage terwijl de Gestapo jacht op hen maakte. Zij wisten dat elke fout fataal kon zijn. Zij vochten niet voor abstracte slogans, maar voor hun buren, hun stad en hun vrijheid.

De erfgenamen die hun eigen geschiedenis verraden

En toch zien we vandaag iets dat nauwelijks wranger kan. Het hedendaagse communisme in Nederland heeft niets meer te maken met moed of opoffering. Het is een cultuur van permanente verontwaardiging geworden, van minachting voor het eigen land van morele zelfverheffing.

Waar de verzetscommunisten hun leven riskeerden voor hun gemeenschap, schilderen hun erfgenamen Nederland af als iets dat fundamenteel slecht is. De vlag die ooit stond voor bevrijding wordt weggezet als symbool van onderdrukking. De samenleving waarvoor mensen stierven wordt afgedaan als iets om te ontmantelen in plaats van te beschermen.

Het moderne rode activisme strijdt niet tegen tirannie, maar tegen vrijheid. Het wil bepalen wat gezegd mag worden, wat gedacht mag worden en wie er mee mag meedoen. Wie afwijkt, wordt gecanceld. Wie zijn eigen cultuur verdedigt, wordt verdacht gemaakt. Dat is geen verzet tegen macht, dat is het bouwen van een nieuwe machtsstructuur.

Van vrijheid naar dwang

Het is geen toeval dat deze bewegingen steeds weer sympathie tonen voor autoritaire regimes zolang die maar ¨anti-westers¨ zijn. Of het nu gaat om China, Rusland of extremistische groeperingen in het Midden-Oosten, telkens blijkt dat het niet om mensenrechten gaat, maar om haat tegen het eigen land.

De communisten van 1941 wisten wat een totalitaire staat is. Ze herkenden de laars op de nek en kwamen in opstand. De communisten van vandaag lijken die laars te willen vervangen door hun eigen.

Eer de helden, verwerp het systeem

Wij moeten daarom twee dingen tegelijk durven doen. Wij moeten de verzetshelden van 1941 eren voor hun moed, hun offers en hun menselijkheid. Zonder hen was het Nederlandse verzet armer en zwakker geweest.

Maar wij moeten ook het communisme zelf verwerpen als een ideologie die overal waar zij macht krijgt, eindigt in onderdrukking, armoede en angst. De helden van toen overstegen hun leer om mensen te redden. Hun erfgenamen zijn erdoor verblind geraakt.

Eer de mensen die vochten voor Nederland. Maar wees onverbiddelijk tegenover de ideologie die vrijheid altijd weer verruilt voor dwang. Alleen zo doen we recht aan de echte geschiedenis van het verzet.