DENK en de miljonairsbelasting: hoe een partij haar eigen ondernemers in de steek laat


Ik vind DENK een verschrikkelijke partij. Een partij die zich profileert als een stem voor de onderdrukte moslim en de Turkse Nederlander, maar in de praktijk vooral polariseert, Turkije-vriendelijk is en weinig tot niets bijdraagt aan een gezond, modern Nederland. Dat is mijn oordeel. En precies daarom is hun steun voor de zogenoemde miljonairsbelasting - het amendement van PRO en Volt, gesteund door D66 en CDA - zo onbegrijpelijk.
Ondernemerspartij? Serieus?
Nog onbegrijpelijker vind ik dat DENK zich überhaupt een ondernemerspartij durft te noemen. Terwijl de partij steun geeft aan hogere lasten op vermogen, terwijl ze meewerkt aan maatregelen die succes straffen, terwijl ze de kant kiest van partijen die structureel wantrouwen hebben jegens kapitaal - claimen ze dan toch het ondernemerschap te vertegenwoordigen. Dat is pure hypocrisie.
Wat er precies gebeurde
Afgelopen week stemde DENK, samen met onder meer Partij voor de Dieren, ChristenUnie, 50PLUS, voor het Belastingplan inclusief die miljonairsbelasting. Stephan van Baarle liet doorschemeren dat de partij kon instemmen mits het amendement meegenomen werd. Resultaat: een toptarief van 38,5 procent in box 3 boven een bepaald rendement, maatregelen tegen papieren schenkingen, niet-indexeren van schijfgrenzen en een taakstelling van honderden miljoenen via fiscale constructies, inclusief de aankondiging van een exitheffing. Het geld moet naar lagere lasten op arbeid. Klinkt solidair, klinkt ¨de rijken moeten betalen¨.
Wie zijn die ´rijken´ eigenlijk?
Maar wie zijn die ¨rijken¨ in de praktijk? Niet alleen de Quote 500-types in Amsterdam-Zuid. Ook de succesvolle Turks-Nederlandse ondernemer die na jaren hard werken een paar panden heeft, een goede buffer in privé of in de BV heeft opgebouwd, of beleggingen aanhoudt. precies de groep die DENK claimt te vertegenwoordigen.
Denk aan de Turkse slager die al twintig jaar zijn zaak runt, de dönerzaak op de hoek die de hele buurt bedient, de bakker, de groothandel in groenten en fruit, de horecaondernemer met twee of drie vestigingen, de vastgoedbelegger die een paar appartementen heeft gekocht. Mensen die niet in de bijstand zitten, maar juist banen creëren, belasting betalen en hun zaakjes op orde hebben. Precies die ondernemers - de ruggengraat van Turkse gemeenschappen in Nederlandse steden - worden nu geraakt door een partij die beweert voor hen te vechten en zichzelf een ondernemerspartij noemt.
Verraad van de eigen achterban
Die groep laten ze in de steek. DENK praat graag over discriminatie, over kansen, over ¨Nederland is van ons allemaal¨. Maar als het aankomt op fiscale keuzes die ondernemers raken - hogere druk op vermogen, constructies die juist succesvolle families treffen - kiest de partij de kant van PRO, Volt, D66 en CDA. Partijen die structureel wantrouwen hebben jegens kapitaal en succes. Dat is geen pragmatisme. Dat is ideologische keuze. En die keuze is onbegrijpelijk voor een partij die haar stemmen grotendeels haalt bij Turkse Nederlanders, van wie een significant deel ondernemend is of dat ambieert - en die zichzelf vervolgens een ondernemerspartij durft te noemen.
De kracht van Turks-Nederlandse ondernemers
Turkse Nederlanders hebben traditioneel een hoge mate van zelfstandigheid. Ze beginnen bedrijven, bouwen vermogen op, investeren in vastgoed. Dat is een kracht. Die kracht wordt nu afgestraft door precies de partij die zich als hun beschermer opwerpt. Terwijl de maatregelen weliswaar ¨miljonairs¨ heten, is de realiteit dat de grens bij rendementen ligt die succesvolle MKBérs en particuliere beleggers kunnen raken. en de toon is duidelijk: vermogen is verdacht, arbeid is heilig. Alsof die twee niet met elkaar samenhangen.
Hypocrisie in optima forma
DENK kan schreeuwen over discriminatie tot de volgende verkiezingen. Maar als de partij tegelijk meewerkt aan maatregelen die succes straffen, is dat hypocriet. De ondernemer die hard werkt, risico neemt en kapitaal opbouwt, heeft geen behoefte aan een partij die hem eerst omhelst als ¨minderheid¨ en hem daarna fiscaal afstraft omdat hij te succesvol is geworden - en die zichzelf desondanks een ondernemerspartij noemt. Die ondernemer is beter af bij partijen die ondernemen zien als iets goeds, niet als iets dat gecorrigeerd moet worden.
Dat DENK dit niet snapt - of erger: bewust negeert - maakt hun steun voor de miljonairsbelasting niet alleen onbegrijpelijk. Het maakt een verraad van de mensen die ze beweren te vertegenwoordigen.




Comments