De grens tussen protest en vandalisme

Bron: Amaury Miller

Wat zich de afgelopen tijd afspeelt in de straten van diverse Franse en Belgische steden, heeft in de verste verte niets meer te maken met het nobele recht op vrije meningsuiting of vreedzaam protest. Waar we getuige van zijn, is een directe aanval op de fundamenten ven een vrije samenleving: de openbare orde en het respect voor andermans eigendom. Onder het mom van scholierenprotesten trekken groepen raddraaiers een spoor van vernieling. Dit is geen activisme; dit is pure intimidatie door groepen die lak hebben aan de regels van de samenleving waarin zij leven. De daders zijn in de praktijk vooral islamitisch tuig, versterkt door extreem-linkse activisten en anarchisten die de rellen aangrijpen om chaos te zaaien.

Geïmporteerde conflicten op onze straten

Het zwaaien met Palestijnse en Arabische vlaggen tijdens deze opstootjes maakt de ware aard van de onrust pijnlijk duidelijk. Dit gaat niet over onderwijs of jeugdbeleid; buitenlandse conflicten en ideologieën worden misbruikt om keiharde wetsovertredingen op Europees grondgebied te legitimeren. Het importeren van deze spanningen naar onze winkelstraten is onacceptabel. Wanneer symbolen van geopolitieke strijd worden ingezet om de lokale bevolking te intimideren en agenten aan te vallen, verliest de beweging elke vorm van democratische geloofwaardigheid. Het toont aan dat de daders - grotendeels islamistisch tuig, gesteund door extreem-links en anarchistische elementen - zich niet verbonden voelen met de rechtsorde van het land waar ze verblijven.

Precies zo is Iran ooit aangevallen: een combinatie van islamitische radicalen, linkse agitatoren en anarchistische chaos die de bestaande orde systematisch ondermijnde totdat de rechtsstaat instortte. Wat we nu in Europese steden zien, is geen toeval maar hetzelfde recept.

Het falen van politiek leiderschap

Voor een samenleving die stoelt op individuele vrijheid, is de bescherming van de rechtsstaat de allerhoogste prioriteit. Zonder veiligheid en zonder de garantie dat uw winkel, uw auto of uw fysieke integriteit beschermd zijn, is vrijheid een leeg begrip. Het is dan ook ronduit pijnlijk om te zien hoe politieke leiders zoals Emmanuel Macron en Bart De Wever tekortschieten in hun primaire taak. In plaats van daadkrachtig op te treden en de wet te handhaven, wekken zij de indruk van passiviteit. Zij laten de politie in de frontlinie staan zonder de politieke ruggengraat te tonden die nodig is om de orde definitief te herstellen tegen dit islamitische tuig, de extreem-linkse meelopers en de anarchisten die de straat terroriseren.

Militair mandaat ter ondersteuning van de politie

Wanneer de reguliere politiekrachten worden overweldigd en de straat dreigt te regeren, mag de overheid niet aarzelen om op te schalen. Als de lokale handhaving tekortschieten om de veiligheid van burgers te garanderen, moet het leger te hulp kunnen schieten om strategische locaties te beveiligen en de politie te ontlasten. Dit betekent dat defensie moet kunnen opereren met een versterkt mandaat en zwaardere logistieke en tactische middelen om grootschalige rellen effectief de kop in te drukken. De boodschap moet glashelder zijn: wie de publieke ruimte gijzelt - of het nu islamitisch tuig, extreem-links of anarchisten zijn - stuit op de volledige en compromisloze macht van de staat. Wie de geschiedenis van Iran negeert, speelt met vuur